Oooh, wat een groooooot feest!! Overal ballonnen, slingers, vlaggetjes, een kroon voor op mijn hoofd, veel bezoek en cadeautjes!! Van ’s morgens vroeg was ik al door het dolle heen: ik bleef dit weekend bij mijn meter Grietje slapen. Ik heb daar op de kermis op een tractor mogen rijden, rondcrossen, lachen, zingen, nog meer rondcrossen, gek doen en heel veel gelachen.

Mijn kroon vond ik geweldig. Vorig jaar wou ik dit absoluut niet en nu kon ik hem toch wel nog verdragen hoor. Ik stond er namelijk op met mijn tractor, die tante Marij erop had gezet.

Na buiten een glaasje bubbeltjes van Kidibul te hebben gedronken, gingen we taart eten. En wat voor een taart. Met framboosjes en met veel fruit. Ik moet toegeven dat ik het nog steeds niet echt door heb waarom ik in de richting van de taart moest blazen. Die zag er zo lekker uit. Ik wou er al direct aan beginnen. Maar ik ben een brave jongen en ik heb geblazen, samen met mijn mama en papa. En dan nog eens met mijn meter en peter. En daar kreeg ik applaus voor. Vreemd hé?

Ik was er toch wel niet al te gerust in als iedereen plotseling begon te zingen hoor, maar algauw werd er gelachen, gegeten en weer gelachen. Een goeie stuk frambozentaart later ben ik weer beginnen spelen met mijn nichtje Kkk (Willeke).

Ik heb als een roosje geslapen deze nacht en toen ik opstond, stonden een deel van mijn cadeautjes nog op mij te wachten. Het was dus geen droom geweest!

Danku Oma, Hmmpa’s, Koeke, Tante Lies, Peter Steven,meter Grietje, kkk, Marreine en Rudi, mama en papa, het was een hele leuke dag!

Ons klein Pattyntje wordt al groot. Hij weegt nu een kleine 8 kg, is 70 cm groot en is ondertussen 9 maand oud (of jong) geworden. Hij eet al flink zijn aardappeltjes met vlees, vis en groentjes. Zijn fruitpap, en ’s morgens en ’s avonds zijn fles en boterham met confituur gaan vlotjes binnen. Hij steekt zowat alles in zijn mond en kan prima kauwen met de 2 tandjes die hij nu al heeft. In de vingers bijten vindt hij gewoonweg fantastisch. De derde tand is op komst, met de nodige jeuk en pijn.

Hij heeft een heel ondeugend gezichtje als hij streken aan het uithalen is, waarop je natuurlijk niet boos op kan worden. De kabels van de computer en van de tv zijn voor de moment zoooo interessant. Hij heeft die liever dan zijn speelgoed . Hij begint zich ook al op te trekken aan zijn mand met speelgoed. Hij valt er dan wel af en toe eens in, met de nodige traantjes nadien . Met een beetje troosten en dat is dan ook weer opgelost. Want hij zit toch zo graag bij iemand op de schoot, om knuffeltjes te geven, te spelen , in de lucht te gooien, kriebeltjes pakken ( die heeft hij nu veel voor de moment, natuurlijk van de papa meegekregen )

Hij kruipt, neen, sorry…, SLUIPT overal naartoe. Een klein paracommandooke in huis. Hij geraakt er overal snel, en begint echt streken te krijgen. Hij begint kastdeuren te openen bij moeke en opa wim, sluipt naar de poezen toe bij omie en opa luc. Hij brabbelt al goed tegen zijn nichtje, maar samenspelen, dat is nog altijd een beetje moeilijk . De een pakt het speelgoed van de andere af.

In bad zitten vindt hij echt geweldig. Of het nu in bad is bij de opa’s of  hier thuis in zijn badje onder de dubbele douche, hij spettert en speelt er zo graag in.  Hier beneden op de livingtafel in zijn tummytub zetten gaat niet meer. Of we mogen nadien errond alles dweilen. ‘t Is een echt waterratje. Hij zal zich amuseren in juni in Centerparcs.

Voor de rest is het eigenlijk een heel braaf manneke, hij slaapt heel goed, speelt leuk en eet heel proper. Wij zouden hem zeker niet meer kunnen missen.

Maar Arno stelt het heel goed. Hij is woensdag de eerste keer naar de creche geweest en alles gaat supergoed. Ik moet nog een beetje wennen aan het feit dat Stefke terug gaan werken is en dat ik, sinds deze week, heel wat meer ‘privé-tijd’ heb met m’n kleine spruit als Stefke gaan werken is. Superleuk, maar het maakt het allemaal weer een stukje drukker en de dagen weer iets voller.

Arno, onze eerste kleine kerel is gisteren om 14.59u geboren. Een kleine 3 weken te vroeg, maar hij stelt het supergoed. Ook met de mama en papa gaat alles picobello. En nu terug naar het ziekenhuis.

© Lindsay De Groote

M’n metekind Willeke heeft vorige week een fotoshoot gehad, en ik moet zeggen er zitten wel schoon fotootjes tussen. Dank u wel, Lindsay.

Nog een goeie 6 weken te gaan. Een heel nieuw leven (en de slapeloze nachten) komt dichter en dichter.

Deze foto werd getrokken door goeie vriendin Lindsay die net de stap heeft genomen om foto’s te nemen als beroep. Haar werk kan je bewonderen op haar gloednieuwe website of op Flickr.

Dit is nu mijn metekind Willeke. Ze is geboren op 13 maart 2008, weegt 2,735 kg en is 48 cm klein. Mama Lies stelt het ook goed, ze is nog een beetje aan het bekomen van de keizersnede. Maar Papa Steven zorgt goed voor haar en zijn kleine meid hoor . Het is een klein schattig meisje, die zowel iets van de mama als van de papa meeheeft. Ze heeft veel haar, en lange vingertjes. Echt een schatje!